bed to night -hee bacım.

Bu ciddi bir itiraftır!
Biliyorum ki şu blogu okuyan kimse yok. O yüzden saçma sapan şeyleri yazma hakkını da kendimde rahatça buluyorum. Başlayalım ;
1) Yalnız olmayı çok seviyorum. Hayır, öyle sıradan bir şekilde değil tahmin edilenden bile fazla. Tek başıma ağlamayı,gülmeyi,konuşmayı…hatta bazen kendi esprilerime gülmeyi bile seviyorum. Gidip bir barda oturmayı, kitapçıda kitapları karıştırmayı, sinemayı…yalnız olduğum zaman seviyorum.
2) Ama bazen sadece tek bir cümle -hatta bazen kelime bile oluyor bu- söyleyebilmek için yanımda birinin olmasını diliyorum
3) Fakat o kadar bencilim ki o cümleden sonra karşımdaki insanın fikrini duymak istemiyorum. Bir anda geldiği gibi gitmeli.
4) Etrafımdaki kişilerden üstün görüyorum çoğu zaman kendimi, evet burnum bir hayli havada. Ne yapıyorsun derseniz –tabii eğer okuyorsanız- bir bok yaptığım da yok aslında.
5) Sadece saatlerce düşünürüm ben. Neyi düşündüğümü merak etmiyorsunuz elbette ama yine de söyleyeceğim. Bazen bir kedinin tüylerini, bazen bir notayı, bazen yalnız kalamayışımı, bazen erkekleri, bazen kadınları, bazen travestileri, bazen politikayı, bazen bir şiiri, bazen dağları…ama çoğu zaman kendimi düşünüyorum.
6) Çünkü kendime katlanabilen tek insan benim.
7) Eğer başkaları varsa bile izin vermiyorum, veremem.
8) Eminim ki bu yüzden üzdüğüm kişiler oldu.
9)Benim yüzümden değişmek istediler, değişmeye çalışıyorlar. Ama yapamayacaklar artık. Çünkü ben gittikten sonra gerçekleşen değişim “benim için” değil “kendi”leri için olacaktır.
10) Biliyorum okumayacaklar ama ben özür dileyeceğim yine de. Sırf yine kendi vicdanımı rahatlatmak için. Onlara kendimi bu kadar iyi tanıttığım için. Bana karşı besledikleri nefret kendilerini bana benzetmelerine neden olduğu için. Özür diliyorum.
Bu ciddi bir itiraftı, şimdi dağılın. –geldiyseniz*-
*iki farklı anlamda


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

2016 biterken...

Resim
Bir yılı daha acısıyla tatlısıyla -daha ziyade acısıyla- geride bırakıyoruz bugün. Yıla güzel düşüncelerle başlayamıyorum ne yazık ki. İlk kez bu kadar karmakarışık hissediyorum bile diyebiliriz. Bir şeyler daima düzenli ve planlı gibi görünüyor ama her seferinde istediğimden daha farklı şeyler oluyor. 2016'yı çeyreklerine ayırarak anlatayım; 1. Çeyrek (Ocak-Mart) Güzel başlamadı, ilk günden itibaren bir şeylerin ters gideceği belliydi. Birilerinden kaçarak başladığım ilk çeyreği, başkalarından kaçarak bitirdim. Güzel şeyler olmadı mı? Elbette oldu ama dönüp bakınca hatırlayabileceğim kadar kayda değer bir şey olmamış sanırım. 2. Çeyrek (Nisan-Haziran) Bazı şeylerin kafamda oturmaya başladığı dönem. Artık kendi başıma olduğumu, İstanbul gibi bir yerde ayakta durmaya çalıştığımı fark ettiğim dönem. Yalnızlığa gereken önemi vermediğimi düşündüğüm kadar, yalnız olmayı istemediğim bir zaman aralığı. Eskiden çay bile demlemeyi bilmeyen kızın tek başına ev taşıyabildiği, bir ...
Devamı

Gece... Dört harf, birkaç insan, görünenin ardındaki düşünceler... Yalnızlık... Herkes.

Resim
Sessiz gecesini bir şarkıyla geride bırakmıştı. Kalktı,pencereye doğru yürüdü.Odasını aydınlatan tek ışık artık yüzüne vuruyordu. Bir sigara yaktı, ilk nefeste çıkan sesi her zaman çok sevmişti. Küçük çapta bir yardım çığlığı gibi geliyordu ona. Sigaranın minik tütünleri olası kaderlerinden kaçmak istiyordu belki de. Saçma. Zaten hep olmadık şeyleri düşünürdü. Düşünmesi gereken şeylerden kaçışın farklı bir türeviydi bu. Son nefesi çektikten sonra sigarayı yarısına kadar suyla dolu bardağın içine attı. Cızırtı tütünlerin ölüm yakarışıydı. Perdeyi açık bırakarak masanın başına döndü. Şarkı değişmişti, müziğin sesini biraz daha açtı. Duyduğu bir cümle belki de tüm insanlık sorunlarını çözmesi için anahtar olabilirdi, ama o kahve bardağındaki çizgileri saymayı tercih etti. Hem insanlıktan ona neydi? Kendi sorunları yetmezmiş gibi...11.Tam 11 dikey çizgi. Yan yana duruyorlardı öylece,birlikte. Biri silinene kadar terk eden ve terk edilen olmayacaktı. 12.yi aralarına kabul ederler miydi aca...
Devamı

yalnızlığı seçen adamın düşüşü/kedisi

Resim
  Yaylılar eşliğinde, kurumuş yaprakların arasından sonunu göremediği boşluğa ilk adımını atmak üzereydi. Aslında yapmak istediği bir eylem değildi bu. Sadece kulağına fısıldanan şeyi sorgulamıyordu ve son notayı duyduğunu anladığı anda bıraktı kendini boşluğa. Düşerken Barber 'in Adagio 'su hala kulaklarındaydı ve bunun daha ne kadar devam edeceğini düşündü. Bir sonu var mıydı bu düşüşün, yoksa hiç bitmeyecek olan bir eylem miydi? İyi ama, aç, susuz ne kadar dayanabilirdi ki? -okuduğu romanlarda, izlediği filmlerde aklına ilk bu gelirdi zaten, ne kadar dayanacak?- Belki de zirveden düşmek düşünmek için idealdi, belki bundan sonra fiziksel ihtiyaçları hiç olmayacaktı. Buna biraz sevindi aslında, ne de olsa daha önemli şeyleri düşünmeliydi, hayatı sorgulamalıydı. Peki, hangi hayatı? Geride bıraktığını mı, yoksa bu bembeyaz boşluğu mu? Hem şimdiden gözleri kamaşmaya başlamıştı. Anladı ki, bu düşüş fazla uzun sürmeyecekti.   Gözlerini açtığı zaman pencereyi açık unuttuğunu fark ...
Devamı