The First Days of Spring

Geçenlerde bir film izliyordum, rastgele açtığım bir kanalda. Film o kadar kötüydü ki dayanamam, kapatırım birazdan dedim. Ta ki başroldeki adam bir şarkı açana kadar...
Sesi bir yerlerden tanıyordum, şarkıyı bilmiyordum fakat o anda bilmeme gerek yoktu. Artık öğrenmiş, ilk kez dinlemiştim bile!
Noah and the Whale'in Blue Skies isimli şarkısıydı, engin aramalarım sonunda bulabilmiştim ismini. Grubu tanıyordum ama tek bir albümle, en çok bilinen şarkısı 5 Years Time ile. Filmde çalan şarkının da dahil olduğu albümü edindim hemen. Albümün adı, "The First Days of Spring". İçinde, ikisi enstrümantal olmak üzere tam 11 adet şarkı var. Neredeyse hepsi çok güzel diyebilirim. Güzel ve acı şarkılar bunlar, çünkü ayrılık sonrası duygu yoğunluğu ile yazılmış, belli. Hani sevgiliniz "ayrılalım" der ve hiç istemeden de olsa kabul edersiniz ama son kez buluşup konuşursunuz bazı şeyleri ya da eşyalarınızı almaya gidersiniz en olmadı, ama elbet bir kere daha karşılaşırsınız. Belki siz yeniden başlamayı düşünüyorsunuzdur ama karşınızdaki artık bir yabancıdır, sesi bile farklıdır. 
İşte, şarkılar bana bunu hissettirdi. Sanırım Charlie Fink'in yapmak istediği de tam olarak buydu.
Sonuç olarak, on üzerinden onluk bir albüm olmuş bana göre. Hiçbir şarkıyı es geçemiyorum ama bazılarını tekrar tekrar dinlemek istiyorum. 



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

2016 biterken...

Resim
Bir yılı daha acısıyla tatlısıyla -daha ziyade acısıyla- geride bırakıyoruz bugün. Yıla güzel düşüncelerle başlayamıyorum ne yazık ki. İlk kez bu kadar karmakarışık hissediyorum bile diyebiliriz. Bir şeyler daima düzenli ve planlı gibi görünüyor ama her seferinde istediğimden daha farklı şeyler oluyor. 2016'yı çeyreklerine ayırarak anlatayım; 1. Çeyrek (Ocak-Mart) Güzel başlamadı, ilk günden itibaren bir şeylerin ters gideceği belliydi. Birilerinden kaçarak başladığım ilk çeyreği, başkalarından kaçarak bitirdim. Güzel şeyler olmadı mı? Elbette oldu ama dönüp bakınca hatırlayabileceğim kadar kayda değer bir şey olmamış sanırım. 2. Çeyrek (Nisan-Haziran) Bazı şeylerin kafamda oturmaya başladığı dönem. Artık kendi başıma olduğumu, İstanbul gibi bir yerde ayakta durmaya çalıştığımı fark ettiğim dönem. Yalnızlığa gereken önemi vermediğimi düşündüğüm kadar, yalnız olmayı istemediğim bir zaman aralığı. Eskiden çay bile demlemeyi bilmeyen kızın tek başına ev taşıyabildiği, bir ...
Devamı

Gece... Dört harf, birkaç insan, görünenin ardındaki düşünceler... Yalnızlık... Herkes.

Resim
Sessiz gecesini bir şarkıyla geride bırakmıştı. Kalktı,pencereye doğru yürüdü.Odasını aydınlatan tek ışık artık yüzüne vuruyordu. Bir sigara yaktı, ilk nefeste çıkan sesi her zaman çok sevmişti. Küçük çapta bir yardım çığlığı gibi geliyordu ona. Sigaranın minik tütünleri olası kaderlerinden kaçmak istiyordu belki de. Saçma. Zaten hep olmadık şeyleri düşünürdü. Düşünmesi gereken şeylerden kaçışın farklı bir türeviydi bu. Son nefesi çektikten sonra sigarayı yarısına kadar suyla dolu bardağın içine attı. Cızırtı tütünlerin ölüm yakarışıydı. Perdeyi açık bırakarak masanın başına döndü. Şarkı değişmişti, müziğin sesini biraz daha açtı. Duyduğu bir cümle belki de tüm insanlık sorunlarını çözmesi için anahtar olabilirdi, ama o kahve bardağındaki çizgileri saymayı tercih etti. Hem insanlıktan ona neydi? Kendi sorunları yetmezmiş gibi...11.Tam 11 dikey çizgi. Yan yana duruyorlardı öylece,birlikte. Biri silinene kadar terk eden ve terk edilen olmayacaktı. 12.yi aralarına kabul ederler miydi aca...
Devamı

yalnızlığı seçen adamın düşüşü/kedisi

Resim
  Yaylılar eşliğinde, kurumuş yaprakların arasından sonunu göremediği boşluğa ilk adımını atmak üzereydi. Aslında yapmak istediği bir eylem değildi bu. Sadece kulağına fısıldanan şeyi sorgulamıyordu ve son notayı duyduğunu anladığı anda bıraktı kendini boşluğa. Düşerken Barber 'in Adagio 'su hala kulaklarındaydı ve bunun daha ne kadar devam edeceğini düşündü. Bir sonu var mıydı bu düşüşün, yoksa hiç bitmeyecek olan bir eylem miydi? İyi ama, aç, susuz ne kadar dayanabilirdi ki? -okuduğu romanlarda, izlediği filmlerde aklına ilk bu gelirdi zaten, ne kadar dayanacak?- Belki de zirveden düşmek düşünmek için idealdi, belki bundan sonra fiziksel ihtiyaçları hiç olmayacaktı. Buna biraz sevindi aslında, ne de olsa daha önemli şeyleri düşünmeliydi, hayatı sorgulamalıydı. Peki, hangi hayatı? Geride bıraktığını mı, yoksa bu bembeyaz boşluğu mu? Hem şimdiden gözleri kamaşmaya başlamıştı. Anladı ki, bu düşüş fazla uzun sürmeyecekti.   Gözlerini açtığı zaman pencereyi açık unuttuğunu fark ...
Devamı