umumi "kosmos" düşünceleri

Umarım “yeniden doğuş” diye bir şey yoktur. Bir kere daha yaşamak istediğimi hiç sanmıyorum zaten. Doğmak ve ölmek… Bunun bir devinim haline geldiğini düşünün, ne kadar sıkıcı.
Umarım ölümden sonra hayat yoktur. Çünkü öldüğüm zaman “sadece ölmek” istiyorum. Fazlasını değil.
Umarım tüm insanların ütopik bir şekilde yaşadığı dünya hiçbir zaman olmaz. Çünkü insan kötülükleri görerek, acıları hissederek “insan” olabiliyor. Kıyaslamalarla şansını fark edebiliyor.
Umarım zamanla tek bir sözcüğün insan hayatında neleri değiştirebileceğini birçok kişi anlayabilir. Çünkü öyle günler olacak ki ağzımızdan sadece bir kelime çıkacak. Belki de geleceği belirleyecek, dünyayı değiştirecek.
Umarım müzik her zaman benim ve benim gibi ona ihtiyaç duyanların yanında olur. Çünkü zamandan,mekandan,insanlardan gerçekten soyutlanabildiğim anlar yoğun bir şekilde “dinleyebildiğim” anlardır. Her ne kadar “an” bir zaman kavramı olsa da.
Umarım “aşk” diye bir şey gerçekten vardır. Bugüne kadar hiç hissedemedim varlığını da yokluğunu da. Ama eğer varsa –gerçekten varsa- belki yalnız olmaktan daha cazip olabilir. Kim bilir belki de olmaz.
Umarım hayatta bir şeyler gerçekten yolundadır.
Umarım birileri kulak verir söylenenlere.
Umarım her anlatıcının bir dinleyicisi olur,her zaman.
Umarım sıkmamışımdır.
Umarım.
***fonda : god is an astronaut – forever lost /infinite horizons/when everything dies/all is violent all is bright/remembrance day


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

2016 biterken...

Resim
Bir yılı daha acısıyla tatlısıyla -daha ziyade acısıyla- geride bırakıyoruz bugün. Yıla güzel düşüncelerle başlayamıyorum ne yazık ki. İlk kez bu kadar karmakarışık hissediyorum bile diyebiliriz. Bir şeyler daima düzenli ve planlı gibi görünüyor ama her seferinde istediğimden daha farklı şeyler oluyor. 2016'yı çeyreklerine ayırarak anlatayım; 1. Çeyrek (Ocak-Mart) Güzel başlamadı, ilk günden itibaren bir şeylerin ters gideceği belliydi. Birilerinden kaçarak başladığım ilk çeyreği, başkalarından kaçarak bitirdim. Güzel şeyler olmadı mı? Elbette oldu ama dönüp bakınca hatırlayabileceğim kadar kayda değer bir şey olmamış sanırım. 2. Çeyrek (Nisan-Haziran) Bazı şeylerin kafamda oturmaya başladığı dönem. Artık kendi başıma olduğumu, İstanbul gibi bir yerde ayakta durmaya çalıştığımı fark ettiğim dönem. Yalnızlığa gereken önemi vermediğimi düşündüğüm kadar, yalnız olmayı istemediğim bir zaman aralığı. Eskiden çay bile demlemeyi bilmeyen kızın tek başına ev taşıyabildiği, bir ...
Devamı

Gece... Dört harf, birkaç insan, görünenin ardındaki düşünceler... Yalnızlık... Herkes.

Resim
Sessiz gecesini bir şarkıyla geride bırakmıştı. Kalktı,pencereye doğru yürüdü.Odasını aydınlatan tek ışık artık yüzüne vuruyordu. Bir sigara yaktı, ilk nefeste çıkan sesi her zaman çok sevmişti. Küçük çapta bir yardım çığlığı gibi geliyordu ona. Sigaranın minik tütünleri olası kaderlerinden kaçmak istiyordu belki de. Saçma. Zaten hep olmadık şeyleri düşünürdü. Düşünmesi gereken şeylerden kaçışın farklı bir türeviydi bu. Son nefesi çektikten sonra sigarayı yarısına kadar suyla dolu bardağın içine attı. Cızırtı tütünlerin ölüm yakarışıydı. Perdeyi açık bırakarak masanın başına döndü. Şarkı değişmişti, müziğin sesini biraz daha açtı. Duyduğu bir cümle belki de tüm insanlık sorunlarını çözmesi için anahtar olabilirdi, ama o kahve bardağındaki çizgileri saymayı tercih etti. Hem insanlıktan ona neydi? Kendi sorunları yetmezmiş gibi...11.Tam 11 dikey çizgi. Yan yana duruyorlardı öylece,birlikte. Biri silinene kadar terk eden ve terk edilen olmayacaktı. 12.yi aralarına kabul ederler miydi aca...
Devamı

yalnızlığı seçen adamın düşüşü/kedisi

Resim
  Yaylılar eşliğinde, kurumuş yaprakların arasından sonunu göremediği boşluğa ilk adımını atmak üzereydi. Aslında yapmak istediği bir eylem değildi bu. Sadece kulağına fısıldanan şeyi sorgulamıyordu ve son notayı duyduğunu anladığı anda bıraktı kendini boşluğa. Düşerken Barber 'in Adagio 'su hala kulaklarındaydı ve bunun daha ne kadar devam edeceğini düşündü. Bir sonu var mıydı bu düşüşün, yoksa hiç bitmeyecek olan bir eylem miydi? İyi ama, aç, susuz ne kadar dayanabilirdi ki? -okuduğu romanlarda, izlediği filmlerde aklına ilk bu gelirdi zaten, ne kadar dayanacak?- Belki de zirveden düşmek düşünmek için idealdi, belki bundan sonra fiziksel ihtiyaçları hiç olmayacaktı. Buna biraz sevindi aslında, ne de olsa daha önemli şeyleri düşünmeliydi, hayatı sorgulamalıydı. Peki, hangi hayatı? Geride bıraktığını mı, yoksa bu bembeyaz boşluğu mu? Hem şimdiden gözleri kamaşmaya başlamıştı. Anladı ki, bu düşüş fazla uzun sürmeyecekti.   Gözlerini açtığı zaman pencereyi açık unuttuğunu fark ...
Devamı